Mooie editie Mondriaan Jazz festival

De tweede editie plaats van het Mondriaan Jazz Festival, dat afgelopen weekend verdeeld over twee locaties in Den Haag plaats vond, zit er op. Het Paard en In het Koorenhuis waren omgetoverd tot ware jazzclubs, waar liefhebbers van verschillende stijlen jazz konden genieten van artiesten van wereldformaat.

Brooklyn Raga Massive opent het festival in de grote zaal van Het Paard in Den Haag. Het collectief is geworteld in de Indiase klassieke muziek, maar afkomstig uit Brooklyn en Harlem. De beroemde Nederlandse trompettist/componist Eric Vloeimans werd door de organisatie van het Mondriaan Jazz Festival aan de band gekoppeld en met zijn geïmproviseerde jazzstijl, gecombineerd met klassieke muziek en elektronica vloeit in Den Haag samen met de Indiaase muziek van het Brooklyn Raga Massive.

In de kleine zaal van Het Paard werd het festival geopend door Yazmin Lacey. De zangeres uit uit Nottingham zingt met een directheid en emotionele helderheid die doet denken aan de klassieke soulzangeressen van weleer. DJ Gilles Peterson is inmiddels fan van de zangeres, en dat zou genomeg moeten zeggen.

Tweede op het hoofdpodium was de viermans formatie rondom Marcus Gilmore. De kleinzoon van de legendarische jazzdrummer Roy Haynes had een stel puike muzikanten meegenomen naar Den Haag, want naast Gilmore maken ook David Virelles, Masayuki Hirano en zanger/multi-instrumnentalist Casey Benjamin deel uit van de groep. Gilmore zelf is een drummer van wereldklasse en met zijn inmiddels bekende manier van drummen zorgt Gilmore een uur lang voor de vernieuwende free jazz waar hij om bekend staat. Casey Benjamin eist hierin een belangrijke rol op, maar dat mag ook wel. Als lid van Robert Glasper’s Experiment en ervaring als zanger bij Q-Tip en Mos Def, kent Benjamin het klappen van de zweep. Virelles en Hirano krijgenvan de twee echter met grote regelmaat de vrijheid voor een eigen dingetje, wat het geheel op prachtige manier samen doet smelten. Een ware superband.

Cmponist / kornettist / zanger / producer Ben LaMar Gay brengt dan met folklore-filters componenten van geluid, kleur en ruimte, die schitterende elektroakoestische collages voortbrengen. Gay bracht eerder dit jaar zijn debuutalbum uit op het befaamde International Anthem label uit Chicago, genaamd ‘Downtown Castles Can Never Block The Sun’. Ben LaMar blijft trouw aan zijn roots in Southside Chicago, ondanks zijn vele muzikale en persoonlijke reizen. Hij is actief in de levendige experimentele scènes in Chicago en Brazilië en heeft gewerkt met o.a. George Lewis, Theo Parrish, Waajeed (Slum Village), Mike Reed, Steve Spacek, Mark Pritchard (Africa Hi-Tech), Bixiga70 en de Association of the Advancement of Creative Musicians.

Het festival vervolgde met een van de meest opzienbarende Nederlandse artiesten van dit moment. Binkbeats, het pseudoniem van Frank Wienk, bekend van onder anderen het Kyteman Orchestra. Op het Mondriaan Jazz Festival werd hij bijgestaan door toetsenist en partner-in-crime Niels Broos, bekend van o.a. The Kyteman Orchestra en Jameszoo. Ook de Noorse multi-instrumentalist Lars Horntveth trad aan met het duo. Als bandleider van Noorse prog-groep Jaga Jazzist, varieert zijn stijl van intensieve impro tot klassiek, met altijd de focus op sterke melodieën en harmonieën.  Het totaal plaatje wordt een brei van experimentele jazz, met uitstapjes die een breed spectrum bereikten.

Cory Wong was een naam die je in eerste instantie niet zomaar op het Mondriaan Jazz Festival zou verwachten. Niet Avant-Gardistisch of de door het festival gekozen Chicago Jazz- style, maar een heuse funkgitarist in Den Haag. Zo willen we er graag meer hebben, want Wong maakte zijn reputatie waar. Wong speelde veelvuldig samen met Prince’s New Power Generation en is leider van zijn eigen Vulfpack. Wong bracht in Den Haag een verzameling nummers van zijn album ‘Cory Wong and the Green Screenband’, afgewisseld met wat ouder werk. Het was een goede aanvulling op de line up van het Mondriaan Jazz Festival.

Nog een plek voor een supergroep op Mondriaan Jazz: Makaya McCraven. De groep van McCraven bestaat verder uit gitarist Jeff Parker, violist Miguel Atwood-Ferguson, harpiste Brandee Younger, saxofonist Soweto Kinch, bassist Junius Paul en multi-instrumentalist Ben LaMar Gay. Makaya ‘Beat Scientist’ McCraven leerde het van van Archie Shepp en Yusef Lateef en wordt gezien als de frontman van de nieuwe Chicago avant-garde. Een stijl waarin op vernieuwende wijze elektronica, hiphop en jazz worden samengebracht. Zijn werk wordt wel eens gezien als de hedendaagse ‘Bitches Brew’. De set wat retestrak en nummers van zijn laatste album ‘Universal beings’ werden door het zevental op belachelijk goede manier gebracht. Hoogtepunt was zijn ‘Holy Lands’, waarbij McCraven bewees aan de top van de nieuwe jazz-scene te staan.

In de kleine zaal wordt het festival afgesloten door zangeres Judi Jackson. Zij bracht in 2017 haar debuut EP ‘Blame It On My Youth’ uit, met elementen van soul, jazz en R&B. Eerder dit jaar kwam ook haar album ‘Live in London’ en inmiddels is de naam van de zangeres geen onbekende meer. Dat viel eerder ook Snarky Puppy op, waar ze meezong op het album ‘Family Dinner – Volume One’. Toch staat de zaal niet afgeladen vol, wat feitelijk een schande is. Jackson zingt met haar mooie, warme stem alsof de te lage opkomst niet wordt opgemerkt en wisselt de microfoon met gemak af met haar Fender Rhodes. Judi Jackson brengt een mooie voorstelling met nummers over liefde, doorzettingsvermogen en twijfel en het is duidelijk dat dit niet de laatste keer is dat ze optreedt in ons land.

Foto’s (c) Eric van Nieuwland