Geëmotioneerde Lee Towers ontvangt Edison Oeuvreprijs Nationaal tijdens Edison Jazz/World gala

Op vrijdag 30 juni zijn in het Nieuwe Luxor in Rotterdam de Edison Jazz/World awards 2017 uitgereikt tijdens het jaarlijkse Edison Jazz/World gala. Sinds vorig jaar is een samenwerking aangegaan met North Sea Round Town. Daarmee is het gala onderdeel geworden van het “fringe” festival North Sea Round Town, dat de twee weken voorafgaand aan het Port of Rotterdam North Sea Jazz Festival plaatsvindt. De Edison is de oudste muziekprijs in Nederland. De onderscheiding is te vergelijken met de Amerikaanse Grammy Award, de Duitse Echo of de Britse Brit Awards.

Dit jaar werd het gala gepresenteerd door jazzliefhebber, jazzkenner en prominent Rotterdammer Wilfried de Jong. Zijn energie, enthousiasme en non-conformisme zorgden ervoor dat het gala het niveau van obligaat prijzen uitreiken en een nummertje spelen ontsteeg. Maar het moet gezegd dat de optredens daar zelf ook in ruime mate aan bijdroegen, niet in het minst door het uitmuntende New Rotterdam Jazz Orchestra (NRJO) dat de hele avond begeleidde.

De Edison Jazz/World werd uitgereikt in drie categorieën: Jazz/World Vocaal, Jazz/World Nationaal, en de Publieksprijs. De overige categorieën krijgen hem zoals De Jong het verwoordde ‘netjes thuisgestuurd’. Daarnaast worden er ieder jaar twee oeuvreprijzen uitgereikt, in de categorieën Nationaal en Internationaal.

De avond werd doorregen met optredens van de voor de publieksprijs genomineerde artiesten en de van tevoren al bekende winnaars in de twee overige categorieën. Dat betekende dat saxofonist Bart Wirtz met zijn kwintet het spits mocht afbijten. Van hun onvolprezen album ‘Beneath The Surface’ (eerder op JazzZine.nl is de presentatie daarvan al aan bod gekomen) speelden ze, aangevuld door het NRJO ‘Casser le dos’.

Edison Jazz/World Vocaal
Vervolgens werd overgegaan tot de uitreiking van de Edison Jazz/World Vocaal aan David Linx. De in Parijs woonachtige Brusselaar heeft met het album ‘Brel’ dat hij samen met het Brussels Jazz Orchestra uitbracht monument Jacques Brel – toch verre van jazz – van een geheel eigen interpretatie voorzien. Na afloop was hij in een kort gesprek dat we met hem hadden schuchter voor de vergelijking met Brel, maar met het album en het optreden heeft hij laten zien dat de chansons van Brel zich uitstekend laten ‘hertalen’ naar de big band jazz die hij brengt. Met zijn vocale gymnastiek reikte hij in timbre en bereik als het ware van trompet tot trombone, maar overal in dienst van de muziek, vol van inleving. Wilfried de Jong vroeg het zich van tevoren hardop af, en Linx heeft het laten horen: Brel kan dus wel degelijk jazz zijn.

Jazz/World Nationaal
In de categorie Jazz/World Nationaal is de Edison toegekend aan gitarist/componist Reinier Baas voor het album ‘Reinier Baas vs. Princess Discombobulatrix’. Een waarlijk meesterlijk album, dat de randen van jazz en improvisatie uitgebreid verkent en dit prachtig vermengt met klassieke muziek. Baas is niet alleen een begenadigd gitarist, maar toont zich ook als componist en bandleider een meester.

Naast muzikaal hoogstaand is het album vooral plezier, gekte en uitbundigheid. Die gekte werd nog extra aangezet doordat in plaats van Baas zelf een personage van het album zelf de prijs in ontvangst kwam nemen. Een woordeloze tovenaar in blauwe pij liet zelfs Wilfried de Jong sprakeloos, dan moet je toch van goede huize komen. Aangezien Baas verhinderd was, speelde het NRJO twee stukken van het album.

Publieksprijs
De volgende genomineerde voor de publieksprijs die zijn opwachting maakte was Barrelhouse, dé Nederlandse bluesband. Van het album ‘Almost There’ speelden ze ‘Born to die’. Wanneer het zo ver komt, we hopen natuurlijk dat dat nog lang zal duren, dan nemen ze in hun graf in ieder geval de Edison Publieksprijs 2017 mee. Tot die tijd zullen ze naar de hoop van de velen die hen naar deze award stemden doorgaan met de fijne pot blues te spelen waarmee ze zich al sinds 1974 op de kaart zetten.

Edison Oeuvreprijs
De Edison Oeuvreprijs 2017 is toegekend aan saxofonist Joshua Redman. Hij nam hem vereerd, maar toch ook met enige aarzeling aan. Hij kijkt liever vooruit dan terug. Toch is zijn palmares het vernoemen waard. Al ruim 25 jaar actief heeft hij met alle spreekwoordelijke groten der aarde gespeeld en ook zelf als bandleider een indrukwekkende carrière. Als zoon van saxofonist Walter ‘Dewey’ Redman werd hij als kind blootgesteld aan de vele facetten van geïmproviseerde muziek en de namen uit die wereld. Zo kon eigenlijk een eigen carrière in de jazz niet uitblijven, alhoewel naar eigen zeggen zijn kinderen ‘door mij een hekel hebben aan jazz’ en de muziek waar ze naar luisteren voor hem hooguit ‘interessant’ is. Redman is een muzikant die het podium neemt en iedereen er op naar een hoger plan meevoert door zijn in,eving en technisch kunnen. Dat is niet altijd gemakkelijk. Na afloop vertrouwde Bart Witz, die in een van de gespeelde stukken mee soleerde, toe dat Redman een van zijn muzikale voorbeelden is en het vrij uitdagend is om na of met Redman te spelen. ‘Dan is alles al gezegd, en moet jij nog.’ Het ging hem desalniettemin uitstekend af.

Edison Oeuvreprijs Nationaal
Het hoogtepunt van de avond was, in en voor Rotterdam, en zeker voor Rotterdammer Wilfried de Jong, de uitreiking van de Edison Oeuvreprijs Nationaal aan zanger Lee Towers. Zijn carrière heeft de weg bereid voor vele Nederlandse zangers na hem, zij het in een wat ander genre dan waarin hij zich zelf altijd begeven heeft. Zo was Lee Towers bijvoorbeeld de eerste die ooit Ahoy vijf avonden aan een stuk vol kreeg voor zijn concerten, een trend die sinds die tijd veel navolging heeft gevonden.

Als verrassing werd de prijs uitgereikt door de burgemeester van Rotterdam, Ahmed Aboutaleb. Die stond uitgebreid stil bij Towers’ achtergrond en hoe bijzonder het is dat hij ondanks zijn bescheiden komaf zo’n carrière heeft opgebouwd. Towers was zichtbaar geëmotioneerd en refereerde in zijn dankwoord vooral aan het geluk dat hij ooit Willem Duys ontmoette, waardoor hij zijn carrière kon starten. Met het NRJO bracht hij een aantal nummers van muzikale voorbeelden Sammy David Jr. en Billy Joel, waarna hij met een ‘nieuwe versie’ van zijn lijflied ‘You’ll never walk alone’ afscheid nam. In een prachtig arrangement gaf het NRJO zo dat nummer nieuwe glans, en zette daarbij nog even krachtig aan wat een schitterend orkest het is. Een waardige afsluiting van een geslaagde gala-avond.

Foto’s (c) Armelle van Helden