Mike Stern / Dave Weckl Band oogsten staande ovatie

Foto (c) http://www.henmetsemakers.nl/

De afsluiter van november gitaarmaand in Paradox in Tilburg, was op 23 november 2016 de Mike Stern / Dave Weckl band. Het concert was tevens het laatste concert in een Europese tour van 3,5 weken.

Op zich is het bijzonder dat Stern, die bijna jaarlijks Paradox aandoet, op dit moment weer gitaar kan spelen op zijn eigen hoge kwaliteitsniveau. In juli brak Mike Stern namelijk beide schouders tijdens het benaderen van een taxi. De geplande Amerikaanse tour was daarmee direct van de baan. Stern is echter een muzikant die in principe elke avond wil spelen (muzikaholic?) en zichzelf en zijn mede muzikanten tijdens tournees geen dag rust gunt. Deze ijver leidt soms tot wrevel en in zijn bands want menig muzikant wil ook weleens een avondje geen livemuziek maken. Om de samen met Dave Weckl geplande Europese tour toch te laten doorgaan is Stern zijn slaghand in Amerika ingepakt in een modieuze handschoen, met daarin een plectrum op ingenieuze wijze bevestigd.

mike-stern-1-4

Drummer Dave Weckl, behorende tot de absolute top drummers in het fusion / jazz genre is over de hele wereld bekend om zijn virtuoze spelplezier, soms aan het boven menselijk grenzende techniek en onbegrensd improvisatietalent. Weckl staat voor ons op hetzelfde niveau als Vinnie Colaiuta en Steve Gadd. Fusion bassist extraordinaire Tom Kennedy speelt al vanaf zijn vijftiende levensjaar samen met Weckl. Door Weckl bevestigt in diverse interviews en ook tijdens het optreden in Paradox, blijkt dat Tom Kennedy zijn allereerste keuze is om mee samen te spelen. Met de gerenommeerde tenorsaxofonist Bob Malach is het kwartet compleet. Malach, die vanavond vermoeid oogt, heeft zijn sporen verdiend bij o.a. Stanley Clarke, Alphonse Mouzon en the Brecker Brothers. Zijn spel wordt vaak vergeleken met wijlen Michael Brecker.

mike-stern-1-8

Gedurende een dik anderhalf uur durend geïnspireerd gespeeld concert, blijkt dat deze muzikanten een enorm plezier blijven hebben in het spelen van muziek in het complexe jazz/fusion genre en daarbij een enorm respect voor elkaar hebben.

mike-stern-1-10

Het concert opent meteen met één van de hoogtepunten: Een dikke 23 minuten durende uitvoering van ‘Nothing Personal’ van Don Grolnick, dat ooit prachtig op de plaat is gezet door Karizma, met een fantastische opening door drummer Vinnie Colaiuta. Weckl trapt echter lichtvoetiger af dan zijn opponent in de genoemde opname. Kennedy vult aan, met diepe bastonen tot Stern en Malach, en direct met elkaar duellerend aftrappen. We zijn weg. Stern laat door snel opvolgende solo- en ritmepartijen niet blijken dat hij nog herstellende is. Weckl en Kennedy begeleiden op een zeer afwisselende wijze, waarin het lijkt of Weckl naast het stuwen van de ritmes en ritmewisselingen ook nog voortdurend soleert. De tenorsax van Malach vindt naadloos een plek in dit geweld en brengt prachtige nuancering aan, bovenop de voortstuwende ritmesectie. Deze ritmesectie neemt ruim halverwege de uitvoering het initiatief over, door in onderling samenspel prachtige improvisaties de hele zaal te laten grooven. Stern kijkt met een grijns en snelle akkoord wijzigingen toe hoe Kennedy en Weckl elkaar uitdagen, waarna het viertal de handen als ware het een organisme weer in elkaar slaat en tegelijk het einde van deze opening bereikt.

Het kwartet neemt wat gas terug een geeft een lyrische uitvoering van ‘Avenue B’ en een compositie waarop bij het origineel Richard Bona de zang en bas voor zijn rekening nam. Hetzelfde geldt voor het dromerige ‘Bird Blue’ waar Stern de vocalen van Esperanza Spalding doet vergeten, door een hypnotiserende uitvoering van deze compositie.

Na dit relatief rustige middendeel volgt een bijna onnavolgbare improvisatie tussen drum en bas waarbij Weckl en Kennedy elkaar blijven uitdagen met muzikale grappen en grollen. Dit vloeit over in het voor Weckl favoriete Stern nummer: ‘Chromazone’. De uitvoering van ‘Chromazone’ raast als een orkaan door de zaal. Weckl, inmiddels helemaal los op zijn a typische drumkit laat de compositie alle kanten opvliegen, waarbij Kennedy alles binnen boord houdt en Stern een enorme diversiteit aan akkoorden en ritmische verschuivingen over ons heen strooit. Malach zorgt voor het toefje slagroom.

Het concert wordt, bijna traditiegetrouw, beëindigd met ‘Red House’ (Jimi Hendrix) en een geweldig groovende uitvoering van ‘The Chicken’ (Pee Wee Ellis), die erg dicht bij een Jaco Pastorius uitvoering kwam. Dat we hier getuige zijn geweest van een memorabele Mike Stern /Dave Weckl Band blijkt uit de minutenlange staande ovatie van het publiek, na het wegebben van de laatste noten.

Foto (c) Hen Metsemakers

mike-stern-1-12

Add a Comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *