VEIN bestrijkt compleet jazz-spectrum in Paradox

VEIN
Wat lekker om in zo’n echte kleine jazz club te zijn. Met mij een jammer genoeg tamelijk beperkt publiek, dat aan de tafels in de zaal en aan de bar het decor vormt zoals je het kent van de oude zwart-witbeelden uit de 50’er en 60’er jaren. Jazz in tweed colberts, stukken op de ellebogen, met bier in de ene en een sigaret in de andere hand de jazz cat uithangen. Dit is een vrijdagavond zoals die hoort te zijn. Opgaan in de muziek, iedereen liefhebber en kenner tegelijk. Het applaus en de aanmoedigingen na een solo, een enkel ‘bravo!’, ze zijn niet obligaat, het zijn behalve uitingen van waardering vooral een bevestiging van de gezamenlijke wereld waar je hier in verkeert. We zijn hier verenigd in een jammer genoeg steeds zeldzamer wordende liefde voor geïmproviseerde muziek. Muziek die drijft op gevoel, op het moment, die ontstaat uit de energie op het podium en in de zaal. Dat delen, daarvan genieten, dát is jazz. Niet het verzanden in door en door geanalyseerde kennersmuziek en uitgesponnen hoogdravende analyses, nee gewoon met een Trappist in het glas, een whiskey mag ook, in de muziek zijn. Het raamwerk voor die sfeer én het bestaansrecht ervan zette VEIN afgelopen vrijdag in Paradox in Tilburg prachtig neer.

VEIN bracht onlangs het album ‘The Chamber Music Effect’ uit, als trio. Tijdens dit concert werden ze bijgestaan door altsaxofonist Greg Osby. Er werd echter als trio geopend. Zoals het hoort duurde het even voordat het intro op piano te herkennen was en werd pas met de introductie van het thema duidelijk dat we luisterden naar ‘Boarding the beat’, het openingsstuk van hun nieuwste album. En al meteen bleek weer waarom live jazz zo fantastisch is om mee te maken. De beat kwam er een stuk intenser uit dan op het album. Niet ingeslepen, niet routineus, maar vrij, vol vertrouwen en vooral: plezier. Virtuositeit voldoende op voorraad bij deze musici, dat was al duidelijk. Maar het mooiste is het te zien hoe ze daar juist los van zijn, het alleen gebruiken in dienst van hun muzikaliteit. Niet ingewikkelde dingen spelen om het moeilijk doen, maar gewoon lekker muziek maken.

Na het overdonderende openingsstuk volgde een tweede ‘tune’ van het album, ‘Ode to the Sentimental Knowledge’. Daarmee voerde het trio ons van de opgehitste, bij vlagen bijna hard-bop van ‘Boarding’ naar de smooth jazz waar schemerlicht, een hoed schuin over de ogen van de zanger en de rook van een sigaret de sfeer bepalen.

Met de introductie van Greg Osby bij het derde nummer was het nu kwartet compleet. ‘Under Construction’ voerde virtuoos via een lang uitgesponnen thema dat bijna letterlijk de steigers in straten van een grote altijd drukke stad liet zien. Hier voor het eerst ook ruim aandacht voor de individuele instumenten. Schitterende solo’s van bas en drum. Daar valt weinig van te zeggen, anders dan dat de mannen van VEIN overlopen van virtuositeit en muzikaliteit. Hoe ver kun je akkoorden sus-4’en, kruis-9’en, mol-13’en voordat ze hun betekenis als akkoord bijna verliezen en een toonkluster, louter sfeer worden? Hoeveel ritmes kun je tegen elkaar zetten, hoeveel asymmetrische maatsoorten kun je mengen. Hoe ver kun je gaan voordat melodieën hun lijn ontstijgen en ritme en gevoel worden, meer dan het thema waar ze begonnen. Van Debussy en Stravinsky via Stan Getz, Dexter Gordon en Thelonius Monk tot Ornette Coleman. En daar voorbij. VEIN heeft het ons laten horen. Het was een feest.

Add a Comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *