Dean Brown brouwt zijn eigen soep in Paradox

lars-9In het kader van de november gitaarmaand stond op 10 november de Amerikaanse Dean Brown op het programma. Brown is met zijn op band op tournee om zijn laatste album met de cryptische naam RoLaJaFuFu te promoten. Deze titel refereert naar de muzikale stijlen die samensmelten in de muziek van Brown: rock, latin, jazz, funk and fusion…

Dean Brown beheerst alle moderne Westers gitaarstijlen en studeerde samen met Mike Stern en Bill Frisell aan het Berklee College of Music. Brown is met name bekend van zijn samenwerking met grote gerenommeerde jazz artiesten. Brown vervulde in bands van Marcus Miller, David Sanborn, Bob James, Billy Cobham, Joe Zawinul, Steve Smith en The Brecker Brothers de rol van sideman, waarin hij zelden de ruimte kreeg zijn volledige talent te etaleren. Uitzondering hierop was de samenwerking met de Brecker Brothers waar voor Brown elk optreden ruimte genoeg was om zich naast een sublieme begeleider ook als solist en improvisator te profileren. Hoewel live spelen zijn voorkeur heeft speelt hij ook nog mee op meer dan tweehonderd studio albums. En vanavond dus live met zijn eigen band met een typische instrumentatie.

lars-3

De uit Polen afkomstige Bernard Maseli en Mateusz Pliniewicz bespelen respectievelijk elektronische vibrafoon, de malletKAT genaamd, en elektrische viool. De basgitaar wordt tijdens deze toer door Linley Marthe bespeeld. Brown kent Marthe uit het de tijd dat hij met Joe Zawinul speelde.

Sterren nemen vaak andere sterren in hun kielzog mee. Dat geldt zeker voor vanavond met drummer Marvin ‘Smitty’ Smith. Smith, die zich gemakkelijk kan meten met andere grootheden als Dennis Chambers, Brian Blade en Dave Weckl. Wij kennen hem van zijn briljant drumwerk met o.a. Dave Holland, Kevin Eubanks en Steve Coleman. In twee uitgebreide sets neem Brown ons inderdaad mee in de wereld van zoals hij zelf zegt RoLaJaFuFu.

lars-4

Brown opent met een legato intro dat snel overgaat in een rauwe rock wah wah variant waarna drum en bas massief invalt. Wat meteen opvalt is het bijzondere karakter en variëteit die de MalletKAT speelt en biedt. De virtuoze Maseli weet naast percussie zijn instrument de klank van een keyboard te geven waarmee de aanwezigheid van dit instrument gewoon past in het geheel. Hetzelfde geldt voor het vioolspel. Pliniewicz speelt in het eerste nummer een lang geïnspireerde solo begeleid door voortdurend ritmische en melodische wijzigingen van de overige bandleden.
De setlist bestond uit een combinatie van nummers van het nieuwe album en ouder werk. In het tweede nummer is de hoofdrol na een minuut of zes voor de bassist die aangemoedigd door drums en gitaar in steeds hoger tempo een genadeloos strakke bas solo de zaal in blaast.

lars

Dat Brown een man met humor is bewijst hij door nadat het applaus voor het tweede nummer wegebt hij de zaal bedankt en nog een goede avond wenst en ogenschijnlijk het podium wil aflopen… Buiten zijn duivelskunsten op de gitaar wint Brown ook de harten van het op 7 vrouwen na mannelijke publiek met voortdurende zelfspot over zijn afkomst, groei en leven als muzikant. Het aan Pat Martin opgedragen Phils Man toont de jazzy kant van dit veelzijdige kwintet. Old Soldiers, dat een ode is aan zijn vader en daarnaast iedereen die het leger in gaat voor een hoger gelegen doel zou zo een Thijs van Leer compositie kunnen zijn voor Focus.

lars-2

Na de pauze wordt er geen gas teruggenomen. De tweede set start met een uitgesponnen versie van Big Foot. Wat we toch behoren te benoemen is de mimiek van Brown. Brown beleeft zijn muziek maken intens met heel zijn lichaam en geest. Dat uit zich door voortdurend met zijn benen de meeste vreemde dansjes te doen en houding aan te nemen. Ook trekt bij bij elk akkoord dat hij speelt een ander gezicht. Kostelijk om te zien hoe Dean Brown eigenlijk heel intuïtief opgaat in zijn eigen spel. Hij loopt als de verschrikkelijke ijs man over het podium waarbij hij zijn bandmaten voortdurend aanmoedigt en complimenten maakt.

De virtuoze uitvoering van Two Numbers deed niet onder voor het origineel dat op het album DBIII verscheen.
Het gehele concert was energiek geladen en muzikaal van hoog niveau. Dean Brown leverde in levenden lijve het bewijs dat hij naast steen goede gitarist, sterke composities kan schrijven en zijn mannetje als bandleider ook prima staat. We kijken terug naar een geweldig optreden van een band van wereldklasse die elkaar ook nog eens de ruimte gaf excelleren. Dat laatste is tevens een verdienste van bij tijd en wijle clowneske Brown.

Foto’s (c) Frank Hurkmans

lars-7

Add a Comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *