Hiromi Trio Project toont innovativiteit in De Boerderij

Er zitten een Japanse, een Amerikaan en een Brit op een podium. Het lijkt het begin van een slechte grap maar niets is minder waar. Het is het Hiromi Trio Project bestaande uit de Japanse pianiste Hiromi Uehara, de Amerikaanse bassist Anthony Jackson en de Britse drummer Simon Phillips. Zaterdagavond stonden zij in een redelijk vol Cultuurpodium Boerderij in Zoetermeer. Daags na de verschrikkelijke gebeurtenissen in Parijs waarbij ook een concertzaal doelwit was, was aan hen de taak de gedachten van het publiek ergens anders op te richten. Er kon echter niet zomaar aan het wereldnieuws voorbijgegaan worden. Vandaar dat voor het concert op initiatief van de organisatie een respectvolle minuut stilte gehouden werd voor de slachtoffers en om de verbondenheid tussen concertzalen over de hele wereld te laten zien. Om daarna weer terug naar de werkelijkheid te gaan en te kunnen genieten van een avondje uit, was wellicht lastig voor het publiek. Hiromi was waarschijnlijk wel de ideale artiest om dit te bewerkstelligen. Één blik op de ontwapenende, charmante pianiste met het uitbundige haar was namelijk voldoende om al het kwaad in de wereld te vergeten.
Hiromi-The-Trio-Project[1]
Het Hiromi Trio Project produceerde sinds 2011 al drie studioalbums. Waar de Japanse voornamelijk bekend is geworden als solopianiste laat ze in dit project de wat stevigere kant van zichzelf zien. De basis is nog altijd jazz met klassieke invloeden maar op de albums is ook een duidelijk rock/fusiongeoriënteerd geluid te horen. Hiromi staat als pianiste haast op eenzame hoogte als het gaat om virtuoze techniek. Mede hierdoor heeft ze een flinke schare fans opgebouwd die ook zaterdagavond kwamen kijken om dit muzikale wonder in het echt aan het werk te zien. Ze staat bekend om haar live optredens waarin ze binnen de gezette tijd ongeveer alles wat mogelijk is op een vleugel laat zien. Ook dit concert was hierop geen uitzondering. Of het nu op youtube is of je ziet haar in levende lijve; gegarandeerd sta je met open mond te kijken.
Al na de eerste twee nummers (‘Wanderer’ en ‘Desire’) werd duidelijk dat het een avond vol piano en drumgeweld zou worden. Ze was immers niet alleen. Als het op virtuoze techniek aankomt kan drummer Simon Phillips hier namelijk ook aardig over meepraten. De Brit toerde jarenlang met zijn belachelijk uitgebreid en groot drumstel zowel solo als met de Amerikaanse band Toto en wist hierbij menig drummershart te veroveren. Of het ook de juiste keuze is voor een jazzgeoriënteerd trio is de vraag. Het krimpen van de zalen waar hij met Hiromi speelt ten opzichte van die waar hij met Toto rockte heeft niet geleid tot het krimpen van zijn geluid of drumstel. Het staat buiten kijf dat het een uitstekende drummer is en dat hij de composities van Hiromi moeiteloos aankan. Toch bleef gedurende het concert zaterdag continu het gevoel dat het allemaal wat subtieler kan. Ook de geluidstechnici van de zaal hadden redelijk wat moeite met het drumgeweld, en kregen in de relatief kleine zaal eigenlijk pas na de pauze echt grip op het geheel. Is dat zonde? Ja, voor de liefhebbers van Hiromi of het geheel. Nee, voor de liefhebbers van Simon Phillips. Bassist Anthony Jackson aan de andere kant toonde zich wel meester van de subtiliteit. Hij was niet erg aanwezig binnen de muziek en kreeg weinig soloruimte maar het blijft een genot om deze legendarische bassist aan het werk te zien. Helaas moet hierbij opgemerkt worden dat het niet erg goed leek te gaan met Jackson. Tijdens het op en aflopen werd hij duidelijk gehinderd door fysiek ongemak en een buiging leek aan het einde van het concert haast niet mogelijk.
Tijdens het concert toonde Hiromi aan ook qua composities innovatief te zijn. De ene vreemde maatsoort wisselde de ander af zonder dat dit ook maar van enige invloed was in haar solo’s. De ene solo was zo mogelijk technisch nog verbluffender dan de ander. Ze was echter op haar allerbest in het stuk ‘Seeker’ waarin ze in haar eentje een simpel pop-georiënteerd akkoordenschema neerzette en hierin dynamisch en smaakvol tot grote hoogte steeg. Het publiek kreeg ook een aantal nieuwe nog niet opgenomen stukken voorgeschoteld en hieruit bleek dat aan de kenmerkende stijl van het trio voorlopig nog niets gaat veranderen. Na het in eerste instantie laatste stuk met de verwachte grote drumsolo van Phillips kwam het Hiromi Trio Project nog een keer terug met een bluesy toegift met daarin een mooi samenspel van Jackson en Hiromi. Het publiek kon met een gerust hart naar huis. De technische capriolen waar waarschijnlijk een groot deel van de zaal op had geanticipeerd waren voorbijgekomen. Toch is het voor de liefhebbers van de meer artistieke kant van de Japanse pianiste waarschijnlijk een goed advies om een soloconcert van haar te bezoeken.

Add a Comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *