Yellowjackets na ruim 35 jaar nog steeds in topvorm

YellowJacketsHet is binnen de jazzwereld niet gebruikelijk dat een band of collectief het meerdere decennia volhoudt met één kenmerkende stijl en onder dezelfde naam. In een wereld die gedomineerd wordt door individualisten die in verschillende groepen en projecten jazz produceren, vormt Yellowjackets een aangename uitzondering. De groep, gevormd in 1977 door gitarist Robben Ford heeft in de ruim 35 jaar daarna weliswaar in verschillende bezettingen maar altijd met een eigen geluid een grote stempel gedrukt op het begrip jazzfusion. Toetsenist van het eerste uur Russell Ferrante, saxofonist Bob Mintzer, bassist Dane Alderson en drummer William Kennedy stonden donderdagavond in een immer goed bezocht Lantarenvenster in Rotterdam.

De eerste indruk die Yellowjackets achterliet zodra het licht uitging en het podium betrad is ietwat verwarrend. Waar Ferrante, Mintzer en Kennedy tot de veteranen behoren en met herkenning werden ontvangen, was bassist Alderson een vreemde eend in de bijt. De jonge Australische muzikant speelt deze tour voor het eerst mee in Yellowjackets en zijn nonchalante uitstraling compleet met ophangende blouse en muts deed vermoeden dat het concert van een willekeurig inwisselbaar popbandje ging beginnen. Schijn bedriegt uiteraard. Om de leegte van voorgangers Jimmy Haslip en Felix Pastorius (inderdaad, de zoon van) op te vullen was door de groep niet zomaar een lichtzinnige keuze gemaakt.

Al tijdens het openingsnummer ‘Spirit Of The West’ werd duidelijk dat Alderson met zijn virtuoze spel op de zessnarige bas een nieuwe impuls geeft aan het collectief. Aan de stijl van de gehele band is na ruim drie decennia niet veel veranderd. Nog steeds blijft jazzfusion de beste term om het te omschrijven. De combinatie van jazz met elektronische muziek, funk, rock en soms zelfs pop geeft de band de kans het publiek een uiteenlopende set voor te schotelen waarin elk nummer toch het eigen Yellowjackets geluid blijft houden.

Na het openingsnummer bestond die set voornamelijk uit nummers van de plaat ‘Timeline’ uit 2011. Saxofonist Bob Mintzer die zo nu en dan tussendoor ietwat droogjes het publiek toesprak was op zijn best in het bebop-georiënteerde ‘Tenacity’. Zijn wat meer pure jazzachtergrond kwam hierbij goed naar voren. Naar eigen zeggen staat de naam van dat stuk ook voor hetgeen wat de band al die jaren bij elkaar heeft gehouden. Toetsenist Russell Ferrante is wellicht het minst opvallend als solist maar blonk uit als begeleider met zijn verschillende synthesizer-sounds die nooit cheesy klonken maar zeer smaakvol gebracht werden. Ook drummer Kennedy en bassist Alderson waren begeleidend op hun best maar hierbij moet opgemerkt worden dat de jonge bassist meerdere malen de show stal met solo’s van een virtuositeit die zijn voorgangers doet vergeten.

Het concert leek op een gegeven moment door de snelle opvolging van composities en het weinige en niet erg inspirerende commentaar van Mintzer wat in te zakken. Hier en daar dreigde er toch wat innovativiteit te ontbreken om het met de bezetting van vier en met alleen eigen composities ruim anderhalf uur lang interessant te houden voor het publiek. Gelukkig werd dit met de laatste drie nummers ruimschoots goed gemaakt. Allereerst was daar ‘Claire’s Song’, een compositie die na wat ‘moeilijkere’ stukken door de simpele melodie verfrissend fijn in het gehoor ligt en waar Mintzer liet zien dat hij naast de tenorsaxofoon ook de EWI (een elektrisch blaasinstrument) uitstekend beheerste.

De avond werd daarna in eerste instantie afgesloten met het groovende ‘Why Is It’ waarin bassist Alderson de ruimte nam en kreeg om zijn plek in Yellowjackets definitief te bevestigen. In een minutenlange solo liet hij zien een van de meest getalenteerde bassisten van dit moment te zijn. Na een staande ovatie kwam Yellowjackets echter nog eenmaal terug voor een instrumentale versie van ‘Revelation’. Een bluesy, gospelgeoriënteerd stuk waarbij zelfs nog enige publieksparticipatie viel te ontdekken, toen drummer Kennedy aanzette tot meeklappen. Ook na dit stuk verdiende en kreeg de band een staande ovatie. Mede door het uitmuntende geluid in Lantarenvenster heeft het publiek immers een geslaagde avond gehad. Of er na 38 jaar sleet is gekomen op Yellowjackets? Dat lijkt me niet. Met een nieuw album op komst en een nieuwe bassist is er voldoende om naar uit te kijken.