Fay Claassen brengt grote eer aan Rita Reys

Een glorieus eerbetoon aan Rita Reys. Dat is een titel die hoge verwachtingen schept. Een eerbetoon brengen aan ‘Europe’s First Lady of Jazz’ is immers niet niks. Zaterdagavond was het aan Fay Claassen en het Peter Beets Trio om deze verwachtingen waar te maken. In een vol maar niet geheel uitverkocht LantarenVenster in Rotterdam kozen deze muzikanten ervoor om het tijdloze American Songbook-repertoire van Rita Reys af te stoffen, op te poetsen en ten gehore te brengen. Het trio bestaande uit Peter Beets (piano), Martijn van Iterson (gitaar) en Ruud Jacobs (contrabas) heeft uiteraard meer dan voldoende ervaring om dit op een waardige manier te doen. Aangevuld met zangeres Fay Claassen, door Rita Reys hoogstpersoonlijk aangewezen als de enige Nederlandse zangeres die in haar voetsporen zou kunnen treden, waren alle ingrediënten aanwezig voor een eerbetoon aan een glorieuze zangeres.

Foto (c) John Abbot
Foto (c) John Abbot

De avond begint met een korte introductie over het leven van Rita Reys en een greep uit de indrukwekkende lijst prijzen en awards die zij heeft gekregen. Daarna is een deel van een opname te horen waar Rita Reys ‘Poor Butterfly’ zingt. Dit wordt naadloos overgenomen door het trio en Fay Claassen die inmiddels het podium zijn opgekomen en het feest is begonnen. Wellicht is ‘feest’ niet het juiste woord om een tribute aan een overleden artiest te omschrijven maar de avond heeft voornamelijk een vrolijk karakter. Het is overduidelijk de bedoeling om het leven en en het werk van Rita Reys te vieren zonder een hoop sentimentaliteit.

De anekdotes die verteld worden door zowel Beets als Claassen over hun samenwerking met Nederlands beste en bekendste jazzzangeres zijn luchtig en dragen bij aan de sfeer op het podium en in de zaal. Met name Peter Beets die toch al bekend staat om zijn soms onbegrijpelijke maar desalniettemin komische aankondigingen weet ook deze avond niet alleen in zijn spel maar ook hierin in positieve zin op te vallen. Na een paar stukken is het duidelijk dat Rita Reys niet voor niets Fay Claassen als haar opvolger heeft betiteld.

Weinig Nederlandse zangeressen kunnen het klassieke jazzrepertoire zo vertolken als Fay Claassen. Evenals Reys zelf beheerst ze de kunst om de tekst en de muziek te laten spreken zonder daarbij al te veel onnodige extra emotie op te roepen. De composities zijn immers tijdloos en er is duidelijk voor gekozen om deze ook in hun waarde te laten. De samenstelling van het trio sluit hier ook goed op aan. Peter Beets, die van nature geen echte begeleider is maar meer een solist, krijgt opvallend veel ruimte van de zangeres. Waarschijnlijk een stuk meer dan in de tijd dat hij bij Reys speelde. Martijn van Iterson en Ruud Jacobs laten het geheel als geen ander swingen en maken een drummer overbodig. Zoals Beets tijdens een van zijn aankondigingen aangeeft: “met een drummer is veiliger, maar zonder een drummer is lekkerder. Maakt u zelf de vergelijking maar af.”

Mede door het sublieme geluid in de zaal is alles perfect hoorbaar en ontstaat er juist door de afwezigheid van drums veel ruimte in de muziek. Hoewel het repertoire alom bekend is in de zaal en er weinig vernieuwing in de zin van vorm, stijl of manier van spelen valt te bespeuren, wordt het nergens gezapig. Er wordt gespeeld met veel respect voor de composities en conventies binnen de jazz en daarbinnen wordt de virtuositeit van de muzikanten afzonderlijk gebruikt om het interessant te houden. Wederom speelt Peter Beets hierin een voortrekkersrol. Zijn spel en enthousiasme maakt veel bewondering los. Gezien de gemiddelde leeftijd in de zaal zal een groot deel van het publiek Rita Reys nog goed kennen uit haar tijd met het Pim Jacobs Trio. Wellicht dat het daarom is dat naast bewondering ook veel verwondering in de zaal te bemerken valt. Alsof men niet verwachtte dat deze pianist zo goed zou zijn, wat vreemd is gezien het feit dat Beets toch wel een gevestigde naam binnen de (inter)nationale jazzscene is. Goed, dat hij naast pianist ook nog eens een ‘begenadigd’ zanger blijkt te zijn, komt uiteraard voor iedereen als een verrassing.

In het laatste stuk pakt Pieter Beets echter de microfoon en laat zijn vocale kwaliteiten ook nog even horen. Na twee keer drie kwartier wordt het concert afgesloten met ‘Summertime’, een klassieker uit het American Songbook. Daarvoor zijn vele andere standards ook al voorbijgekomen. Een glorieus eerbetoon was het zeker. Niet alleen aan Rita Reys zelf, maar ook aan haar repertoire.

Foto (c) John Abbot