Prijswinnend trombonist Wogram terug in Nederland en België met orgeltrio

Nils WogramIn de afgelopen jaren heeft Nils Wogram veel abstracte werken geschreven en opgenomen. Met zijn Nostalgia band keert hij nu echter terug naar een heel fysieke benadering van geluid. Hij put rechtstreeks uit de grond en stuwt het – via zijn instrument en het hele bandgeluid – terug in de atmosfeer. “Wat ik componeer,” zegt Wogram “is evenzeer ingegeven door mijn ideeën van het moment, als door het gevoel wat het spelen met mijn band me geeft. Het vorige album wat we maakten met Nostalgia was tamelijk rock-georiënteerd, met toch veel gearrangeerde stukken, waarvan sommigen veeleisend waren. Ik wilde nu weer wat meer richting akoestische muziek bewegen, iets wat ik juist kan vereenvoudigen.”

De muziek op Nature is gevormd door een intensieve ervaring van de natuur en heeft de intimiteit en urgentie die men eerder bij Noorse jazz zou verwachten. “In de natuur zijn, is een belangrijke inspiratiebron voor me,” zegt Nils Wogram. “Je kunt er aan verschillende dingen denken en de rust en stilte genieten. Omdat in de natuur zijn zo’n belangrijk deel van mijn emotionele wereld uitmaakt, heb ik besloten om een album te schrijven wat geheel geïnspireerd is op natuurtaferelen en dit op te nemen met mijn trio Nostalgia.”

Toen hij organist Arno Krijger en drummer Dejan Terzic met zijn nieuwe stukken confronteerde, waren beide nogal verbaasd en verrast door de eenvoud van de composities. Hoewel hij ze al snel wist te overtuigen, had het nog wel aardig wat voeten in de aarde om de juiste attitude in het spel te verkrijgen, op een lijn met elkaar te komen en de stukken simpelweg te spelen zoals ze bedoeld waren. Dit proces leidde niet alleen tot een reis en ontdekkingstocht in de Zwitserse Alpen, maar ook tot collectieve, onderlinge verbazing en verrassingen bij het opnameproces van dit album. Juist hierdoor is het album zo krachtig geworden… het is alsof de musici zich tijdens het spelen afvroegen: kunnen we dit echt zo doen? En het feit dat deze vraag volmondig met ja beantwoord kan worden, is evenzeer te danken aan de volwassenheid en integriteit van de protagonisten, als aan hoe pakkend en eloquent het gezamenlijke verhaal klinkt.

Wogram, Krijger en Terzic weten precies wat ze willen en kunnen in deze context, maar ze vinden ook de momenten waar ze het allemaal loslaten en gewoon gáán. Ze spelen waar ze zin in hebben, ondernemen een zoektocht, zonder de druk om de “ultieme waarheid” te vinden. “En dan dring je binnen in gebieden, waar je nog niet eerder was, maar die je je heel graag eigen wilt maken. Je komt nieuwe dingen tegen waarin je je herkent en waarvan je weet dat het heel erg bij je past.”

Wogram waardeert zijn drummer Dejan Terzic niet alleen om zijn intuïtie, instinct en zijn gevoel voor slag, groove en vuur, maar ook voor zijn gevoeligheid voor dynamiek en vorm. “Wanneer ik ritmisch speel met hem, dan hoef ik me nergens op te concentreren en kan ik gewoon beginnen te spelen. Dat is precies de reden waarom ik dit orgeltrio ben begonnen, omdat orgel en drums samen zo’n diepe groove kunnen ontwikkelen.”

In plaats van met de oudgediende organist Florian Ross, bespeelt de Nederlander Arno Krijger nu de toetsen. In tegenstelling tot de meeste jazz organisten, die de bas met de linkerhand besturen, speelt Krijger de baslijnen met de voeten. In de meeste orgeltrios neemt de gitarist de akkoorden-functie over wanneer de organist soleert. Nostalgia heeft geen gitarist dus dat is hier niet mogelijk. Maar omdat Krijger zoals gezegd met zijn voeten de baslijnen speelt, neemt hij met de linkerhand de akkoorden en over en speelt hij de melodiën en improvisaties met zijn rechterhand. Dankzij deze onderliggende structuur, kan Wogram de stukken heel anders opbouwen dan gebruikelijk. Toch is er nóg een ding wat hij enorm aan Arno Krijger waardeert: “Arno is geen orgelspelende pianist (zoals zijn voorganger in Nostalgia, Florian Ross), maar hij is uitsluítend organist. Vanuit dit (muzikale) zelfbeeld weet hij op zijn orgel toonnuances te scheppen, die niet bestonden in de eerdere versie van Nostalgia. En dat is voor mij zeer waardevol.”

Het idee achter Nostalgia is om de traditionele- en moderne jazzbeginselen in verbondenheid te brengen met de traditie van de Duitse Romantiek. Meer dan voorheen, hoor je een fundamentele, eerlijke en niet vermomde pathos op Nature. “Bij jazz gaat het er vaak om wie het beste kan spelen en wie de hipste ideeën heeft,” zegt Wogram. “Ik wilde een album maken zonder dat gedoe, simpelweg omdat ik daar zin in had. Dat neemt niet weg dat later wellicht wel weer meer complexe dingen ideeën zal oppakken. Maar voor nu is dit precies wat ik wilde uiten.” Wogram brengt hiermee een oprechte levensvreugde naar voren, via de meest directe route, waarbij geen muzikale gebruiksaanwijzing of uitgelichte wandelroute nodig is. Wogram gaat met Nature op stap en neemt de luisteraar met hem mee.