Mo’Jones Big Band – JazzOUT Festival (Parkstad Theater Heerlen – 29-11-2014)

KOPFOTO_DSC_3959_MoJonesWanneer negentien professionele muzikanten, gewapend met koper, stokken en toetsen, voorgegaan door een bezielende, prettig gestoorde voorman met een soulstem die geboren is in het echte leven een podium bestijgen, is het tijd om op te letten. Zo niet, dan toch, want zodra Limburg’s hotste Big Band begon te spelen hadden ze direct de aandacht van elke festivalbezoeker in de Limburgzaal van het mooie Parkstad Theater in Heerlen.

DSC_3860_DxO-Edit-EditHet was de week niet van Jan van der Burgt; Mo’Jones’ alter-ego (of andersom) werd in de dagen voor JazzOUT gekweld door ziekte. Maar wat intimi al wisten gebeurde: zet publiek voor zijn neus, richt een spotlight op hem en zie het podiumdier ontwaken. De band opende rustig met Johnny Hodges’ versie van de Hodges/Ellington klassieker ‘Empty Ballroom Blues’, met onder andere solo’s van trompettist Daniel Vanderhoydonks. Daarna moest er gas gegeven worden, want er was immers slechts netto één uur beschikbaar om het koperstempel te drukken op het –nu al- genietende publiek. De band deed dit met ‘Let the good times roll’ (tevens de lijfspreuk van de MJBB) van Louis Jordan and his Tympany Five, bekend geworden door Ray Charles en vanavond ‘vet’ gemaakt door een trombone solo van Jos van den Heuvel. Daarna volgde een eigen nummer, ‘Never a part of me’ waarbij de bandleider zelf los kon, met background van gitarist Berland Rours.

Inmiddels is er niemand meer die met zijn smartphone speelt: Mo Jones is playing live on stage. Met ‘Groove Merchant’ laat de big band horen ook lastige klussen niet uit de weg te gaan. Door de compositie is dit geen eenvoudig werk voor de blazers. Rob Sijben, Tim Daemen en contrabassist Jo Didderen tekenen voor de solo’s. ‘Strong Man’, wederom een eigen nummer, zet daarna een prachtige sfeer neer in de zaal, mede door de adembenemde solo van saxofonist Rob Sijben. Hij krijgt een welgemeende high-five van de baas en een applaus van het publiek als beloning. ‘Busted’ van Harland Howard, maar vooral bekend geworden door Johnny Cash en Ray Charles volgt.

DSC_0406_DxOHet publiek geniet met volle teugen. Ik kan niet horen wat er gezegd wordt, maar liplezen en mimiek bekijken onderschrijven mijn vermoeden. Backstage staan de medewerkers van de Limburgse zender L1 helemaal uit hun pan te gaan, inclusief JazzOUT presentator Paul Versteegen. De band is duidelijk ontspannen genoeg om er nog een eigen nummer tegenaan te gooien: ‘Owee Baby’, met hoofdrollen voor Mo Jones en Manfred Cogel. Johnny Cash mag nog even blijven, want ‘Ring of Fire’ wordt het publiek ingeslingerd, in een arrangement van Ray Charles – voor het eerst, want Mo’Jones wilde deze favoriet al jaren live ten gehore brengen.

Inmiddels is de frontman opgehouden met het voorzichtig vooraf aankondigen van ‘eigen nummer’ of ‘voor het eerst’, want het publiek consumeert de Big Band gretig en met volle mond. ‘Maybe Tomorrow’ volgt, weer een eigen nummer en voor het eerst live gespeeld, met solo’s van de bandleider op zijn Hammond en saxofonist Tim Paters. De standard ‘Route 66’ volgt, samen met nog meer Ray Charles in ‘Hallelujah, I love him so’ met solo’s van Tim Paters en Marc Huynen.

Dan is het tijd om af te sluiten, tegen de zin van zowel band als podium. Het feit dat er eigenlijk nòg een eigen nummer, gecomponeerd door trompettist en band-arrangeur Roel van Wijk op de setlist stond, maar de tijd simpelweg ontbrak, zegt genoeg over het slagen van dit optreden. Door het vele applaus en de grappen en grollen die Mo Jones op het podium uithaalt (zoals het op de proef stellen van het zangtalent van bassist Didderen en trompettist Van Wijk, liefdevol omgedoopt tot painting-by-numbers schilder ‘Bob Ross’) is het einde van set bereikt.

De buzz na de laatste noten en het lange applaus bleef nog even hangen voordat de Limburgzaal langzaam leegstroomde. Missie: geslaagd. Mo’Jones Big Band – hoe een opening act zichzelf tot een headliner speelde. Chapeau!