Ann Vriend: “Mijn basis ligt in New Orleans.”

Rooster Davis-12Geboren in Vancouver (B.C.) was Ann Vriend al vroeg in de weer met muziek. Op negen jarige leeftijd had ze al de wens om singer-songwriter te worden. Gedurende haar jeugd speelde en schreef ze muziek voor allerlei bandjes op school. Haar eerste album financierde ze met het geld dat ze won in een songwriter wedstrijd. Dat album leverde met positieve aandacht van platenmaatschappijen en recensenten op. “Don’t miss her” schreef de Toronto Star lovend. Jazzzine had daarnaast het geluk om voor het optreden met Ann Vriend in ’t Rozenknopje in Eindhoven even van gedachten te kunnen wisselen over muziek, roots, passie, jazz en blues.

Jazzzine: Waar komt jou liefde voor muziek, met name de blues vandaan?
Ann Vriend: In de VS en Canada maken blues en jazz in vergelijking tot Europa veel meer deel uit van de cultuur. Hierdoor is het ook onderdeel van mijn leven. Als je dan gaat kijken naar de roots van met name de blues is het in basis folkmuziek. Naar mijn mening geldt dat ook voor jazz. Het is muziek die door mensen zoals jij en ik gemaakt werd en wordt. Het is in basis toegankelijk en wordt door veel mensen gedeeld.

Jazzzine: Toch staat Jazz hier in Nederland voor veel mensen bekend als niet echt toegankelijk.
Ann Vriend: Tuurlijk als je gaat kijken in de richting van meer de avantgardistische jazz heb je gelijk. Maar ga terug naar de basis… … Louis Armstrong bijvoorbeeld is voor iedereen toegankelijk. Iedereen kan zijn songs mee neuriën. Mensen hebben de neiging om dit te vergeten, dat is jammer.

Jazzzine: Maar terug naar die basis, waar zit deze voor jou?
Ann Vriend: Als ik terug ga naar mijn basis kom ik terug in New Orleans, deze muziek is voor mij de basis. Het is daarom leuk om deze setting te mogen spelen. David heeft deze muziekstijl echt in zijn vingers. David ademt New Orleans en heeft het vermogen om dit echt naar een ander niveau te brengen. Het is plezierig om met hem te werken. Hij weet als geen ander zijn boodschap gevoelens door zijn spel over te brengen.

Dat het spel van Rooster Davis uniek is bleek al snel op het moment dat het trio gas begon te geven. Ondanks dat het een trio is (twee toetsenisten en een drummer) komt er een heel compleet geluid. Als geen ander weet Davis zijn rol als organist te combineren met een rol als bassist. Het geluid raakt, is vol en warm. Tel daarbij het stemgeluid van Ann Vriend op en je hebt een mooie combinatie. Een sterke stem die moeiteloos kan manoeuvreren tussen kwetsbaar en power.

Het trio weet als geen ander te verrassen met een playlist die bestaat uit een leuke combinatie van eigen werk met af en toe een blues-standard tussen door. Door de standards op hun geheel eigen wijze te brengen zijn ze niet saai. Ann Vriend zoekt contact met het publiek en ook later komt Davis los. De intieme sfeer van de zaal geeft hen deze ruimte ook, hetgeen het optreden tot een feestje maakt. Absoluut de moeite waard voor een bezoek.