Batik – Headland

Daar ligt dan voor mij: een ferme stapel verse jazz cd’s. Waar te beginnen? Afgaan op een hoesje? Op een naam? Foto? Label? Speciale verpakking? Neen, we beginnen gewoon met de eerste van de stapel (die bovenop ligt, anders is het in no-time geen stapel meer, natuurlijk). En welke cd ligt er bovenop? Die van het ensemble Batik. Headland heet de plaat. Mooie, serene vormgeving. Eenvoudig. Naam band, naam album. Fijn kartonnetje er omheen. Laat maar eens horen, heren (het zijn heren).

BatikcoverJoost Lijbaart op drums en percussie, Wolfert Brederode op piano, Ed Verhoef op gitaar en Mark Haanstra op bass. Headland begint en ik ben na nog geen minuut al fan. Wat een prachtig geluid, wat een mooie melodieën, wat een mooie opbouw. Het nummer Neon kruipt meteen onder mijn vel en ontroering en bewondering maken zich van mij meester. Prachtig. Gewoonweg prachtig.

Maar met het lyrische, bijna minimalistische Neon is de plaat pas net begonnen. Ik vraag me oprecht af hoe dit verder gaat. Ik heb geluk, want het gaat verder. Intertwined is een mooi vervolg op Neon. Het dromerige van Neon krijgt in de tweede track wat meer body en terwijl het nog niet afgelopen is, hoor ik nummer drie, Headlands, al gestalten krijgen. Het wordt alleen maar mooier. Superlatieven raken een beetje op, maar mensen, WAT een prachtige muziek. Minimal meets Keith Jarrett meets (jawel, en dat uit mijn pen) Zappa. Of ze dat als complimenten zien, mogen ze zelf weten, maar echt. Wat. Een. Puike. Plaat! Deze moet je hebben, Jeffrey. Deze moet je gewoon hebben.

Van de tien te vergeven punten, geef ik er negen aan Batik. Dat hadden ook 10 punten kunnen zijn, maar er zijn een paar hele kleine puntjes (die meer over mij zeggen dan over de heren van Batik), die mij daar van weerhouden. Zo had ik persoonlijk de hele cd als 1 track (met cue list) gepubliceerd. En hadden de prachtige baspartijen wat lager in de mix gezeten (lager in frequentie, niet volume). Gewoon kopen, dus. (9/10) (Challenge Records)