Nieuw album van saxofonist Branford Marsalis

Drievoudig Grammy Award winnaar, NEA Jazz Master en Tony Award genomineerd componist Branford Marsalis bewijst steeds opnieuw dat er geen setting te groot of te klein is om zijn gaven tentoon te spreiden. Als koning van het jazz kwartet, als toegewijde kampioen in duosetting, als veelgevraagde solist voor orkesten en klassieke ensembles wereldwijd en zelfs ook als gast bij roots-, rock-, en pop concerten… Zijn nimmer aflatende creativiteit en grote instrumentale beheersing maken hem tot een multi-dimensionale musicus, met weinig hedendaagse artiesten die hem daarin evenaren.

branford marsalis in my solitudeEén setting ontbrak opvallend genoeg tot nu toe toch op het CV van Marsalis: een soloconcert. Deze, vaak gevreesde, setting stelde hem voor specifieke uitdagingen, die hij gewapend met zijn sopraan, alt- en tenoorsaxofoon, aanging op 5 oktober 2012 in de Grace Cathedral, San Francisco – de kathedraal die Duke Ellington in 1965 inwijdde met zijn Concert of Sacred Music en sinds 1983 een podium vormt voor het jaarlijkse San Francisco Jazz Festival. Het resultaat is te horen op In My Solitude: Live at Grace Cathedral, het nieuwe album dat hij onder de vlag van Okeh Records uitbrengt op zijn Marsalis Music.

Hij bereidde zich voor door te luisteren naar solo-opnames van onder meer Sonny Rollins, Steve Lacy en Sam Newsome binnen het jazz genre, maar ook naar Anner Bijlsma (vaak Bylsma in het Engels genoemd), Angela Hewitt en Arno Bornkamp vanuit klassieke hoek. Daarbij nam hij zich voor om een programma te maken waarbij hij wegblijft van het tentoonspreiden van virtuositeit. “Veel noten spelen kan in eerste instantie indrukwekkend zijn, maar laat al gauw ieder nummer hetzelfde klinken. Daarom heb ik alles wat ik in de kathedraal gespeeld heb, gebaseerd op melodiën en zonder al te veel noten heb ik zoveel mogelijk gebruikt gemaakt van het gevoel van de ruimte.”

Alle 11 tracks reflecteren zijn waardering voor de enorme ruimte van de kathedraal: “Elke ruimte heeft een eigen geluid. Er is een groot verschil tussen spelen in The Village Vanguard, Alice Tully Hall in het Lincoln Center en de Royal Festival Hall in Londen. In een kathedraal spelen, waar een vertraging van zeven (!) seconden geldt, is echt héél anders. De solo stukken die ik soms tussendoor bij mijn kwartet speelde waren daarom onvoldoende voorbereiding. Ik moest eerst echt dat kathedraalgeluid in mijn hoofd krijgen.”

Marsalis speelt tijdens dit concert (en op het album) onder meer een solostuk geschreven voor hobo door C.P.E. Bach, solo saxofoonstukken van Steve Lacy en Ryo Noda en een schitterende versie van Hoagy Carmichaels ‘Stardust’. Al deze stukken zijn met elkaar verbonden door improvisaties van Branford, waardoor de muziek blijft vloeien en het album een geheel vormt. “Een soloconcert spelen is gewoon moeilijk,” geeft Marsalis toe. “Meestal vind ik het fijn om na een concert nog wat tijd door te brengen met vrienden, maar na dit concert in de Grace Cathedral wilde ik alleen maar slapen. Natuurlijk komt dat ook omdat, wanneer ik met mijn band speel, mijn bandleden Joey [Calderazzo], Eric [Revis] en Justin [Faulkner] me aanvullen en opvangen tijdens het concert. Maar nu stond ik er alleen voor.”

Ongeacht het vertrekpunt en ongeacht of hij nu sopraan, alt of tenoor speelt: elk nummer bewijst dat Marsalis misschien wel de meest warme, directe en expressieve toon van alle instrumentalisten heeft. Versterking was niet nodig. In My Solitude: Live at Grace Cathedral is een introspectief en tegelijk ook toegankelijk werk, zonder compromissen. Een unieke prestatie in de unieke carriere van Branford Marsalis.

Tracklist:
1. Who Needs It
2. Stardust
3. Improvisation No. 1
4. Sonata in A Minor for Oboe, Movement 2
5. The Moment I Recall Your Face
6. Improvisation No. 2
7. Mai
8. Improvisation No. 3
9. Improvisation No. 4
10. Blues For One
11. I’m So Glad We Had This Time Together